Curaçao 2010. Een heerlijk eiland in een blauwe Caribische zee. Met een warme zon boven onze hoofden.
Maar dan open ik mijn ogen en zie een eiland in verval, vervuild en verdeeld. Een eiland waar de prijzen van eerste levensbehoefte hoger liggen dan die van de eilanden om ons heen. Bij vele artikelen betalen we zowat de helft meer dan onze naaste buren.
Ook is het aanbod van artikelen de laatste jaren drastisch gedaald en moeten we nemen wat onze kartel groothandelaren ons nog voorhouden. Dan hebben we een politiek die klaar heeft gekregen met al hun transparantie tientallen miljoenen te verduisteren. Onze economie holt achteruit en er is minder voor de burgers.
De toeristen worden minder en minder en blijven bewust weg want elders worden ze wel vriendelijk onthaald. De bezettingsgraad van de hotels ligt op een zorgelijk laag peil. Regelmatig moeten we vechten voor brandstof . Water en elektra zullen een gunst worden en zijn nu al schaars aan het worden op verschillende plaatsen van het eiland.
Het geld is minder waard en de rijken worden rijker en de armen armer; een zeer slechte of geen ziekteverzekering, burgers zonder geld, huishoudens zonder eten of geen onderdak. Onze kinderen dom gehouden en een onderwijs die alleen maar aan een eigen ego denkt.
Negatief? Nee, werkelijkheid want dat is Curaçao 2010! De toekomst is ver te vinden en vele burgers zien het niet meer zitten. Projecten schieten als paddenstoelen uit de grond om alleen het vele zwarte geld veilig te stellen. Grote delen van het eiland zijn onbereikbaar voor de lokale bevolking. Een bevolking die steeds verder verdrukt wordt in getto’s, vergeten, vernederd en verloren.
Wat gaan we doen, waar gaat dit naar toe? Ik mag het geen tweede Haïti noemen want dat is al eerder niet in het goede keelgat geschoten. Toch zijn we al ver gevorderd. Het wachten is op die dictator die de laatste slag gaat toebrengen en dan…. Door dan nog verder te kijken, zie ik dat we al zover zijn. Op weg naar de ondergang, versneden van alle menselijkheid.
En waar blijft de bevolking? De bevolking wacht op ‘betere tijden’. Tijden die vervlogen zijn en niet te verkrijgen zijn door alleen te wachten en te hopen. Tijden die wel kunnen terugkomen als we samen gaan aanpakken, opkomen en staan voor de rechten van ons, burgers. Hoelang moeten we nog ‘wachten’?
John Baselmans
Add this page to your favorite Social Bookmarking websites
| < Prev | Next > |
|---|
