Het liefst had ik dit herdenkingsartikeltje in het Papiamentu geschreven, de taal waarin Tula en ik gedurende meer dan 57 jaar met elkaar hebben gesproken, gelachen, gecorrespondeerd en gedebatteerd.
Ondanks het gegeven dat veel, heel veel mensen op de hoogte zijn van de betekenis van deze uitzonderlijke zoon van Curaçao, ben ik van mening dat het Nederlands een beter medium is om mijn gevoelens over het dit verlies voor een zo groot mogelijk publiek kenbaar te maken. Het In Memoriam dat Rudy Dovale schreef ter gedachtenis aan Tula gaf een treffende en accurate beschrijving van de grootste verdienste van deze kosmopolitische mens: het kweken van leiderschap op Curaçao en de andere eilanden in de Nederlandse Caraïben.
Heel treffend en zeker niet toevallig was het moment waarop Jesurun koos om een nieuwe organisatie op Curaçao te introduceren of zelfs te creëren. Om slechts enkele te noemen: Junior Chamber of Commerce (Jaycees), Kiwanis, NAPRA (PR Associatie), IAA (International Advertising Association) en Toastmasters . Zijn fijn gevoel voor humor kennende, kon ik tegen deze vriend die ik zo bewonderde en waardeerde, schertsend opmerken: Tula, het is allemaal mooi, maar alsjeblieft breng de Ku Klux Klan niet naar onze eilanden.Voor mij is echter de allergrootste verdienste van Tula Jesurun het feit dat hij in veel gevallen een gesloten deur als het ware forceerde om die vervolgens wagenwijd open te laten zodat anderen binnen konden komen. Deuren die om koloniale, racistische en economische redenen voor velen hermetisch waren gesloten. Dit is de verdienste van deze pionier en vernieuwer.
Als loyale vriend kon men altijd op hem rekenen, als reiscompagnon kende hij de beste restaurants in tal van steden, als zakenman was hij betrouwbaar, eerlijk en pragmatisch. Om bovengenoemde eigenschappen en redenen alleen al zou ik hem met genegenheid en respect blijven herdenken. Vier dagenvoor zijn overlijden belde hij mij vanuit Curaçao op de – voor hem – gebruikelijke tijd van 06:00 en vertelde mij alles over zijn ziekte en a.s. operatie en vroeg hoe het ging met mijn geliefde zwager. Zij stierven beide op dezelfde dag.
Mijn gedachten zijn met zijn fijne en lieve echtgenote Doreen die de laatste decennia de wereldreiziger Tula steevast begeleidde. Hoe clichématig het ook mag klinken: Doorke was zijn steun en toeverlaat. Bedankt Door, dat je mijn vriend zo lang en zo uitstekend hebt verzorgd. Zijn heengaan zal ook voor zijn kinderen een harde en moeilijk te verwerken klap zijn .
Op mijn verjaardag over enkele dagen zal ik zijn verjaardagskaartje (dat gegarandeerd een paar dagen eerder aankwam) en zijn telefoontje missen.
Tula, sosegá na pas i danki, mil danki pa tur loke bo a hasi i nifiká pa nos pais i p’ami . R.A. Capriles Martina (Ronnie Martina)
2 februari 2010
Add this page to your favorite Social Bookmarking websites
| Next > |
|---|